Romp / romp

De rug


De achterkant van de menselijke romp wordt gewoonlijk de rug genoemd, die naar boven aansluit op de nek en naar beneden eindigt ter hoogte van het stuitbeen. De rug is gevormd uit de ruggengraat, de ruggedeelten van de ribben en de relatief uitgesproken rugspieren en de omliggende bindweefselstructuren. Volgens de medische definitie maken de schouder- of schouderbladen geen deel uit van de rug, maar in de volksmond worden ze vaak ook wel ruggedeelten genoemd. De rug bevindt zich in het midden van de rug en is duidelijk herkenbaar als een lijn die aan beide zijden wordt begrensd door de rugspieren. De doornuitsteeksels van de individuele wervels zijn meestal herkenbaar aan de huid. Tussen de wervels liggen de tussenwervelschijven, die dienen als buffers en zorgen voor de beweeglijkheid van de wervelkolom. De verschillende bewegingen van de wervelkolom worden gestuurd door de rugspieren.

De wervelkolom is verdeeld in cervicale, thoracale en lumbale wervelkolom, die bestaat uit 24 beweegbare wervels met daartussen 23 tussenwervelschijven, en heiligbeen en stuitbeen, die bestaan ​​uit verschillende overgroeide wervels. De ruggengraat is het dragende element van de rug en de lichte S-vorm maakt het gemakkelijker om schokken op te vangen. Het wordt tijdens het leven blootgesteld aan aanzienlijke spanningen, wat soms kan leiden tot degeneratieve spinale aandoeningen of vervormingen. De hernia is hier een van de bekendste spinale aandoeningen. Een andere veel voorkomende degeneratieve ruggengraatziekte is de zogenaamde vertebrale sliding. De meest voorkomende vervorming van de wervelkolom is scoliose (spinale kromming), die bijvoorbeeld kan worden veroorzaakt door aanhoudende eenzijdige stress.

Over het algemeen is het spectrum van mogelijke symptomen langs de ruggengraat extreem breed, waardoor de hier lopende zenuwbanen vaak worden aangetast, die naast rugpijn en lage rugpijn kunnen leiden tot klachten in het betreffende zenuwzorggebied. Als de heupzenuw bijvoorbeeld wordt bekneld, verschijnt er vaak pijn op de achterkant van de dij. In het ergste geval kunnen de zenuwbanen worden onderbroken door een fractuur van de wervelkolom, wat leidt tot dwarslaesie. Naast de aandoeningen van de wervelkolom die in de loop van het leven voorkomen, zijn ook aangeboren rugaandoeningen mogelijk. Zo vormt de open rug (spina bifida) een ernstige aangeboren ontwikkelingsstoornis, die meestal gepaard gaat met levenslange beperkingen.

Rugpijn is terug te voeren op aandoeningen in de wervelkolom, maar kan ook vaak worden waargenomen in verband met spanning in de rugspieren. De geharde spieren drukken op de omliggende weefselstructuren en zenuwbanen, waardoor de getroffenen soms behoorlijk veel pijn hebben. Beperkingen op beweging of een stijve rug of spit kunnen ook te wijten zijn aan spierspanning. Als spierklachten de oorzaak zijn van rugpijn, kan verlichting meestal relatief snel worden bereikt met massages, fysiotherapie en eventueel acupunctuur. Naast de bovengenoemde stoornissen kunnen verschillende ziekten van het reumatische type zoals bijvoorbeeld spondylitis ankylopoetica leiden tot klachten in de rug, waardoor behandeling hier slechts in beperkte mate mogelijk is. (fp)

Actie

Auteur en broninformatie


Video: Waarom de RUG een eredoctoraat uitreikt aan Philipp Blom (Oktober 2020).