Nieuws

Gezonde kikkererwten: groot, lekker, oosters


Het leven is soms oneerlijk. De kikkererwten worden geleverd met alles wat je van een gerecht mag verwachten: het is lekker, gezond, heeft zelfs een medicinaal effect en is bovendien gemakkelijk te kweken omdat het weinig water nodig heeft en zijn stikstofhoudende mest uit de lucht haalt, zoals alle peulvruchten. En mensen kunnen niets beters bedenken dan de kikkererwten af ​​te doen als "voedsel voor arme mensen".

Er is ook weinig moeite gedaan met het benoemen. Omdat het "giechelen" in de naam niets te maken heeft met opgewektheid en goed humeur, maar komt van het Latijnse "Cicer", wat simpelweg "erwt" betekent. Strikt genomen noemen we de kikkererwt "erwtenerwt". We hadden genoeg tijd gehad om een ​​waardigere naam te vinden. Kikkererwten zijn immers naar schatting 8 tot 10.000 jaar bij de mens, althans in het Midden-Oosten, waar het oudste bewijs van teelt werd gevonden. Daarom speelt het tot op de dag van vandaag nog steeds de grootste rol in de keuken en wordt het gebruikt voor het bereiden van lekkernijen zoals hummus, falafel of het Schimitt-gebakje. In India, waar de kikkererwten ook erg populair zijn, worden zelfs de jonge planten als salade gegeten.

De Duitsers daarentegen kregen er pas echt zin in aan het einde van de vorige eeuw, toen de eerste Turkse en oosterse streekgerechten met kikkererwten werden aangeboden. Het feit dat de kikkererwten lange tijd worstelden, heeft ook te maken met het feit dat de plant het harde Midden-Europese klimaat niet bijzonder op prijs stelt en de voorkeur geeft aan warme, droge streken. Desalniettemin was het hier al in de middeleeuwen bekend, Hildegard von Bingen prees het als een aangenaam voedsel en remedie tegen koorts. In de oudheid werden andere genezende krachten aangenomen en onder andere gebruikt tegen koorts, kiespijn en als afrodisiacum. De zogenaamd liefde bevorderende kracht was waarschijnlijk meer gebaseerd op het feit dat de Romeinen de kikkererwten vereerden als een seksueel symbool en beschouwden het als gewijd aan de godin van de liefde Venus. Vandaar hun lang gebruikte tweede naam »Venus optreden«.

Aan het einde van de 19e eeuw werd in de Zuid-Duitse wijngaarden een wat ongelukkige poging gedaan om de kikkererwten hier door te laten breken. Er werd een speciale variëteit verbouwd om koffiesurrogaat te maken, wat de reputatie van de erwt zeker niet goed deed.

Er zijn goede redenen om zonder veel omweg van de kikkererwt te genieten. Omdat het geen vet bevat, maar wel 20 procent hoogwaardige eiwitten, verschillende vitamines en veel mineralen, waaronder grotere hoeveelheden ijzer, waardoor het interessant is voor vegetariërs en veganisten. Rauwe kikkererwten moeten echter minstens twaalf uur worden geweekt en dertig minuten worden gekookt voordat ze worden geconsumeerd om het giffasine en de bittere stof sapine te vernietigen. Iedereen die de kikkererwten nog steeds noemt als puree, gebakken, geroosterd of als bijgerecht van salade als een "arme maaltijd" is de schuldige. (Jürgen Beckhoff, hulp)

Auteur en broninformatie


Video: Het Weekmenu 2 - Steffi Vertriest (Oktober 2020).